كفشى مىخواستند كه بپوشند « 1 » . و در معانى الاخبار به سند خود از ثعلبه از برخى از راويان شيعه از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه در تفسير آيه « عالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهادَةِ » فرموده است : مقصود از « غيب » آن امورى است كه واقع نشده و مقصود از « شهادت » آنهايى است كه واقع شده است « 2 » . مؤلف : اين روايت از باب نشان دادن و انگشت نهادن بر نمونه و مصداق است در حالى كه لفظ آيه اعم است . و در تفسير قمى دارد كه : وقتى رسول خدا ( ص ) از تبوك آمد اصحاب با ايمانش متعرض منافقين شده ، آنها را اذيت مىكردند ، پس خداوند اين آيه را فرستاد : * ( « سَيَحْلِفُونَ بِاللَّه لَكُمْ إِذَا انْقَلَبْتُمْ إِلَيْهِمْ لِتُعْرِضُوا عَنْهُمْ » ) * تا آخر دو آيه « 3 » . و در مجمع البيان آمده كه بعضى گفته‌اند : اين آيات در باره جد بن قيس و معتب بن قشير و اصحاب آن دو از ساير منافقين نازل شده ، و آنها هشتاد نفر بودند ، و چون رسول خدا ( ص ) از تبوك بيامد و وارد مدينه شد ، فرمود : با ايشان نشست و برخاست نكنيد و با آنان همكلام مشويد - نقل از ابن عباس - « 4 » .

--> ( 1 ) تفسير قمى ج 1 ص 293 ( 2 ) معانى الاخبار ص 146 ( 3 ) تفسير قمى ج 1 ص 302 ( 4 ) مجمع البيان ج 5 ص 61